wrosnąć


wrosnąć
pot. Ktoś stanął, zatrzymał się itp., jakby mu nogi wrosły w ziemię, jakby w ziemię wrósł «ktoś stanął, zatrzymał się, nie mając siły się poruszyć, zrobić kroku, zwykle ze strachu, przerażenia, zdziwienia»: Zagłębiony w myślach, nie spostrzegł nawet, że w cieniu stoi człowiek w berecie i granatowej wiatrówce. Dopiero gdy go mijał, ujrzał go i stanął, jakby mu nogi wrosły w ziemię. A. Bahdaj, Wakacje. (...) kobietka z miejsca wyszła na środek i kłania się raz za razem. Dyrektor jakby w ziemię wrósł i pyta, w jakiej sprawie? J. Głowacki, Café.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • wrosnąć — {{/stl 13}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}wrastać{{/stl 7}}{{stl 17}}ZOB. {{/stl 17}}{{stl 7}}nogi wrosły {{/stl 7}}{{stl 8}}{komuś} {{/stl 8}}{{stl 7}}w ziemię {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • wrosnąć — + rzad. wróść dk Vc, wrosnę, wrośniesz, wrośnij, wrósł, wrosła, wrośli, wrósłszy wrastać ndk I, wrosnąćam, wrosnąćasz, wrosnąćają, wrosnąćaj, wrosnąćał 1. «rosnąc zakorzenić się, rozwijając się zagłębić się w podłoże» Drzewa głęboko wrosły w… …   Słownik języka polskiego

  • wrastać — → wrosnąć …   Słownik języka polskiego

  • wróść — → wrosnąć …   Słownik języka polskiego

  • powrastać — dk I, powrastaćta, powrastaćają «o wielkiej liczbie czegoś: wrosnąć, wrosnąć kolejno, wrosnąć w wielu miejscach» Drzewa powrastały w grunt. Paznokcie powrastały w ciało …   Słownik języka polskiego

  • noga — 1. pot. Brać, wziąć nogi za pas «szybko uciekać, uciec»: Uratował go nalot niemiecki, bo ludziska rozbiegli się w popłochu, a szpieg wziął nogi za pas i nikt go tu więcej nie widział. R. Antoszewski, Kariera. 2. Być gdzieś jedną nogą a) «mieć… …   Słownik frazeologiczny

  • ziemia — 1. Chodzić, stąpać (mocno, twardo) po ziemi; trzymać się ziemi «być realistą»: Obdarzony wrażliwością dziecka, twardo chodzi po ziemi – jest konkretny, punktualny – i wbrew pozorom – nieśmiały. Przekrój 51/2000. Imponowała mi poczuciem… …   Słownik frazeologiczny

  • korzeń — m I, D. korzeńenia; lm M. korzeńenie, D. korzeńni 1. «bezlistny organ roślin naczyniowych, rosnący zwykle pod powierzchnią ziemi; służy roślinie do pobierania wody i soli mineralnych oraz umocowuje ją w glebie» Korzeń główny. Korzenie boczne,… …   Słownik języka polskiego

  • naciec — dk Vc, nacieccieknie, naciecciekł, naciecciekła, naciecciekłszy a. nacieknąć dk Vc, naciecnie, naciecciekł, nacieckła, nacieckłszy, rzad. IX, naciecciecze, nacieccieknął naciekać ndk I, naciecka, naciecają, naciecał 1. «cieknąc nazbierać się,… …   Słownik języka polskiego

  • poprzerastać — dk I, poprzerastaćam, poprzerastaćasz, poprzerastaćają, poprzerastaćaj, poprzerastaćał, poprzerastaćany 1. «urosnąć więcej niż inni, prześcignąć wzrostem wielu; o wielu: prześcignąć kogoś wzrostem» Poprzerastać kolegów, rówieśników. Koledzy go… …   Słownik języka polskiego